Voorzichtig!

Afgelopen maand was ik met mijn dochter bij het verjaardagsfeest van een klasgenootje. Om de een of andere reden is het in Spanje namelijk zeer ongebruikelijk om je kind alleen te laten bij de moeder (en soms ook vader) van de jarige en de andere kinderen. Naar goed Spaans gebruik had ik mijn zoon van vier ook maar meegenomen, want ook dat is heel normaal. Het is vooral praktisch: je kunt kleinere broertjes of zusjes nu eenmaal nog niet alleen thuislaten. Mijn zoon dartelde dus vrolijk tussen de twee jaar oudere kinderen door.

Er openbaarde zich een opvallend verschijnsel: de ouders riepen om de haverklap luid “¡cuidado!”, of “¡cuidate!” naar hun kinderen, wat “voorzichtig!” of “wees voorzichtig!” betekent. Toen mijn zoon een plekje op de schommel had veroverd – want veel meer dan spelen en snoepen wordt er op de Spaanse verjaardagsfeestjes niet gedaan – en al hard schommelend vanuit de zithouding ging staan, maakte ik me daar totaal niet druk om. Dat doet hij thuis namelijk ook en dat gaat altijd goed. Maar de Spaanse ouders riepen hem vol ontzetting toe dat hij moest gaan zitten en hielpen hem daar ongevraagd zelfs een handje bij. Dat ik dat allemaal maar goed vond, daar begrepen ze helemaal niets van. Bovendien was het een verkeerd voorbeeld voor hun eigen kroost.

Een andere keer was ik met mijn zoontje in een parkje en speelde hij op een klimrek. Helemaal niet zo hoog, dus als hij zou vallen zou hij zich ongetwijfeld bezeren, maar ook niet meer dan dat. Ik voelde de ogen van de aanwezige moeders al op mij gericht vanwege de tolerantie die ik aan de dag legde. Het op dat moment onvermijdelijke gebeurde natuurlijk: hij viel, ging hard huilen en ik sprintte naar hem toe. Hoewel mijn aandacht uitging naar mijn zoon, die gelukkig niets mankeerde, merkte ik hoe er naar mij gekeken werd. Ik hoorde ze bijna denken: wat een ontaarde vader is dat! Dat ik daar niet veel naast moest hebben gezeten, bleek wel uit de verwijtende blikken die de moeders me zonder uitzondering toewierpen toen we wegliepen om een ijsje te gaan halen tegen de schrik.

Vertrouwen krijgen kinderen wat mij betreft vooral als de ouders dat aan hen geven en niet door hen iedere keer voor te houden dat alles gevaarlijk is en je dus voorzichtig moet zijn. Zo staan wij onder de ouders van de klasgenootjes ongetwijfeld bekend als “de losbandige Hollanders”. Dat blijkt ook al wel uit de opmerkingen van de vooruitstrevende ouders die hun kind wel af en toe bij ons thuis durven te laten spelen: “Jullie houden toch wel de poort naar de weg dicht?” en “Jullie laten ze toch niet alleen bij het zwembad?”. Binnenkort zijn mijn kinderen jarig. Ik ben benieuwd of de ouders hun kinderen nog naar die verjaardagen durven te sturen, die nog helemaal buiten het dorp worden gehouden ook. Hoewel, ik heb daar toch wel vertrouwen in: er zijn immers altijd evenzoveel ouders als kinderen om een oogje in het zeil te houden…