El Camino del Rey

Hij ligt zowat in mijn achtertuin: de Camino del Rey, het pad dat iets ten noorden van Álora bij El Chorro op honderd meter hoogte in de indrukwekkende kloof Desfiladero de los Gaitanes ligt en oorspronkelijk was gebouwd om twee hydro-elektrische installaties aan weerszijde van de kloof met elkaar te verbinden. Door het hoogteverschil tussen de twee aangelegde waterreservoirs ontstond er een voor die tijd unieke mogelijkheid om hydro-elektriciteit op te wekken. Aan beide kanten van de kloof stonden elektriciteitscentrales en de Camino del Rey werd door arbeiders gebruikt om bouwmateriaal tussen de twee centrales te transporteren. De werkzaamheden begonnen in 1901 en werden in 1905 afgerond. De elektriciteitscentrale in El Chorro begon in datzelfde jaar met stroomproductie. Ondanks de technologische en industriële vooruitgang die dat met zich meebracht, was de brug op spectaculaire hoogte boven de kloof tussen de twee rotswanden in hangend een grotere blikvanger dan de technologische hoogstandjes zelf. De Spaanse koning Alfons XIII gebruikte het pad in 1921 om de stuwdam Conde del Guadalhorce officieel te openen en sindsdien staat het bekend als het “Koningspad”.

Tot het recente verleden werd het pad ook wel “het gevaarlijkste pad ter wereld” genoemd. In 2000 werd het officieel afgesloten, nadat vijf mensen naar beneden stortten en dat niet overleefden. Ook de jaren daarna gebeurden er nog verschillende ongelukken, want als iets officieel niet mag is het natuurlijk extra aantrekkelijk om het toch te doen. Er bleef een bijna magische werking van het gevaarlijke pad uitgaan en over de hele wereld trokken avonturiers naar Zuid-Spanje om de uitgebreide renovatie van het pad voor te zijn. Op het bewandelen van het pad stond een boete van zesduizend euro, maar dat risico hadden velen er voor over.

Na een uitgebreide renovatie – kosten circa drie miljoen -euro – is het pad sinds de opening op 28 maart 2015 weer voor het grote publiek toegankelijk. Ik heb de wandeling de afgelopen maand al twee keer gemaakt. De eerste keer had ik via de officiële website twee van de kaartjes bemachtigd die de eerste maanden na de opening gratis worden verstrekt. Tot september zit het schema verder overigens bomvol! De tweede keer had ik geen kaartjes, maar wel een Nederlandse vriend op bezoek die de wandeling heel graag wilde maken. We zijn toen gewoon naar het startpunt gegaan om te kijken of er wat mogelijk was. Het blijft tenslotte Spanje. Het bleek inderdaad dat je je daar voor acht euro kon “inkopen” voor een wandeling met gids, hoewel die kwalificatie wat overdreven was want het hield niet veel meer in dan dat we met een groep naar het begin van de kloof werden vergezeld. Beide keren voelde ik de spanning binnen de groep terwijl de eerste anderhalve kilometer van het vertrekpunt naar de kloof werden afgelegd. Er werd weinig gepraat, wat zenuwachtig gelachen en als er wat werd gezegd ging het meestal om flauwe grappen, die ook nervositeit verraadden. De reputatie van de Camino als gevaarlijk pad snelde ons vooruit.

Of ik ook zenuwachtig was? Nee. Een jaar of twaalf geleden, ik had toen nog geen kinderen – dat scheelt enorm in je verantwoordelijkheidsgevoel, had ik namelijk al een flink stuk over het toen verboden en in slechte staat verkerende pad gelopen. Er ontbrak wel eens een klein stukje pad, maar gelukkig heb ik lange benen. Je kon er alleen komen via de treintunnels vanaf het station van El Chorro. De dienstregeling was voor zover bekend niet erg frequent, maar mocht er onverwachts een trein langskomen moest dat – met je rug tegen de tunnelmuur geperst – precies passen had ik me laten vertellen.

Ongevaarlijk was het inderdaad niet. Stoer dan? Misschien was het vooral een beetje dom. Maar het was wel spannend en spanning is wat mij betreft precies wat de Camino nu toch wel een beetje mist. De speciaal aangelegde “spectaculaire” glazen doorkijk vloerdelen ten spijt. Het is een fantastische en zeer afwisselende wandeling, en absoluut een toeristische trekpleister, maar de magie is toch wel verdwenen. De wandeling is voor iedereen die goed ter been is en een normale conditie heeft prima te doen. Alleen voor degenen met hoogtevrees is de Camino del Rey wel nog steeds een grote uitdaging…